απ΄το παρελθόν...
ευχαριστώ τον καλό άνθρωπο που το ανέβασε
Sunday, September 18, 2011
Wednesday, April 6, 2011
Πρόσκληση
O Φώντας Λαδοπρακόπουλος, εξαιτίας αντικειμενικών και διανοητικών συγκυριών, ήταν "εκτός εποχής" τότε. Δε λέω μπροστά ή πίσω απ΄την εποχή του γιατί είναι κάτι που εσείς το κρίνετε. Πάντως, "εκτός εποχής", όπως και το alter ego του Κώστας Λαδόπουλος.
σκίτσο παρωδία του Κώστα Λαδόπουλου
από το 1981 με τίτλο,
"εκτός εποχής αλλά η κάμα κάμα*"
* κάμα = μαχαίρι κοφτερό με λάμα δίκοπη (αν και στο σκίτσο φαίνεται να κρατάει ένα απλό μαχαίρι...κουζίνας)
Ο Φ.Λ. είχε το άλλοθι που έχει μιά κούκλα κι έτζι μπορούσε να είναι απόλυτα προσωπικός και ειλικρινής. Το μήνυμα μεταδίνονταν γιατί τα μικρά παιδιά καταλαβαίνουν και αισθάνονται δέκα φορές περισσότερα απ΄ότι εμείς φανταζόμαστε.
Έχοντας επίγνωση του ότι, περιέργως, δε μεγάλωσα, παρά σε ασήμαντες λεπτομέρειες από το πολύ μακρινό τότε, σας ζητώ να υπερβείτε τα στερεότυπα κλισέ και αγκυλώσεις και σας καλώ σ΄ένα νέο ταξίδι "εσωτερικών δελτίων καιρού". Με την ίδια ακριβώς ειλικρίνεια και διαφορετικότητα, όπως τότε, ελάτε στα
Fb groups
Rebetiko Cooperation http://www.facebook.com/home.php?sk=group_130565273677633&ap=1
και στα
elkibra-rebetiko.blogspot.com (Thorax and Mind)
elkibra-rebetiko2.blogspot.com (in English)
elkibra-rebetisses.blogspot.com (με τον τρόπο του Κ.Λ.)
ακόμα κι αν το θέμα της βιτρίνας τους δε σας αφορά. Δε πρόκειται για μιά καταβύθιση στα μπουζούκια, αλλά για μιά ιχνηλάτιση στη χτεσινή, σημερινή και αυριανή ζωή. Για ένα κόσμο που τρέχει φρενιασμένα και αλλοπαρμένα, χωρίς να ξέρει προς τα που τον πηγαίνουν...
Αυτά που σας καλώ έχουν για συνοδεία "μουσικές εξαίσιες και φωνές",
μιά άλλη γλώσσα, μιά άλλη αντιμετώπιση των γυναικών
Γιατί απ΄τη ζωή περνάω μέσα της, αλλά το πιό πολύ στην κορφή κυπαρισιών στέκομαι και τη χαζεύω σα πουλί. Γιατί δε της έκανα τη χάρη, της τη βγήκα απ΄το πλάι...
Μ΄ένα μπαϊράκι υψωμένο ν΄ανεμίζει θριαμβικά στον αέρα,
με γοργόνες-ακρόπρωρα που τα περήφανα στήθη τους
κρύβονται και φανερώνονται μες απ' τους αφρούς των κυμάτων,
με ποτέ το κεφάλι σκυμένο σε θρησκείες, ιδεολογίες, αυθεντίες,
μύθους, συμβάσεις και μαρασμούς από κρίσεις!
Thursday, March 24, 2011
Δείγμα δελτίου καιρού
από μιά παρελθούσα μέρα...
Χαίρετε και καλησπέρα σας!
Αύριο, θά΄χουμε βροχή. Θα βρέξει καρεκλοπόδαρα, τραπέζια, μπουφέδες, σκαμνάκια, κομοδίνα. Μη τρομάζετε, στ΄αστεία το λέω. Θά΄ναι μονάχα μιά δυνατή βροχούλα που θ΄αρχίσει κατά το απογεματάκι. Τώρα, τι ώρα το απογεματάκι, θα σας γελάσω. Πάντως εσείς, καλού-κακού, έχετε μαζί σας κάτι γιά να μη γίνετε πάπιες.
Μετά τη βροχούλα θα εμφανιστεί και η δεσποινίς Υγρασία. Αργότερα, το βαραδάκι, θα ξαστερώσει και θα βγει το φεγγαράκι.
Τις βροχούλες να τις αγαπάτε. Εσείς όταν διψάτε, πάτε σε μιά βρύση και πίνετε νερό. Το καημένο το χώμα όμως, τα λουλούδια, τα δέντρα, δε μπορούν να παν στη βρύση. Περιμένουν απ΄τον ουρανό να τα δροσίσει. Δίκηο δεν έχω; Άντε, αρκετά είπα.
Πολλά φιλιά απ΄τον Φώντα Λαδοπρακόπουλο.
Thursday, November 12, 2009
Πρόλογος
Όλα τα πράγματα έχουν την ώρα τους. Ένα μικρότερο ή μεγαλύτερο ερέθισμα βάζει μπροστά τη μηχανή και παίρνεται η απόφαση.
Να λοιπόν που ξεκινάει ένα blog γιά μένα, τον ΦΩΝΤΑ ΛΑΔΟΠΡΑΚΟΠΟΥΛΟ. Είμαι μιά ανάμνηση, το ξέρω. Υπάρχω όμως, διπλωμένος κάπως ανασούμπαλα σε μιά μαύρη, παλιά βαλιτσούλα, μέσα στο σκοτάδι. Δε ξέρω αν θέλω να βγω από κει. Ένα μέρος της απόφασης είναι δικό σας. Κι αν θα τό΄κανα, θά΄ταν λάθος, νομίζω, να βγω μόνο γιά το χατίρι των αναμνήσεων. Ίσως αυτά που έλεγα να χρειάζονται ακόμα περισσότερο γιά τα παιδιά σας στις μέρες μας. Ίσως...ίσως, δε ξέρω. Εσείς ξέρετε καλύτερα από μένα. Προς το παρόν όμως, ας γυρίσουμε σε κοματάκια-κοματάκια της ιστορίας μου, προσπαθώντας να ξανα-ενώσουμε το κομένο νήμα...
Και, να θυμάστε! Ο λόγος που άνοιξε αυτό το blog δεν είναι νοσταλγικός, δεν είναι γιά να προσθέσω βαθμούς στον εαυτό μου. Λυπόμουνα πάντα κάποιους ανθρώπους που έχουν δημιουργήσει ένα πράγμα στη ζωή τους και το περιφέρουν, και μιλάνε γι αυτό στο υπόλοιπο του βίου τους, ώσπου καταντάνε γραφικοί. Όχι. Ο λόγος που βγαίνουν στο φως αυτά τα μικρο-στοιχεία είναι μήπως χρησιμέψουν σε κάτι, αντί να είναι κλεισμένα μέσα στο σκοτάδι συρταριών και κάποια στιγμή να πεταχτούν.
Έπειτα - πού ξέρεις; - μπορεί κάποια στιγμή, κάποιος νέος άνθρωπος να θελήσει να σκύψει πάνω στο θέμα των παιδικών προγραμμάτων της χώρας μας και να κάνει μιά εργασία. Είναι κρίμα να χάνονται πληροφορίες όταν αυτές έχουν, ίσως, κάτι να προσφέρουν. Δε συμφωνείτε;
Αν θέλετε να βοηθήσετε, κινητοποιώντας τη μνήμη σας, με στιγμιότυπα, σκηνές που σας κάναν να γελάσετε, πράγματα που ειπώθηκαν στο σπίτι σας σε σχέση με τον Φώντα Λαδοπρακόπουλο, θα μπορούσαμε μαζί να εμπλουτίσουμε αυτό το blog, δημοσιεύοντάς τα.
Monday, November 2, 2009
Άνθρωποι και κούκλες
Οι άνθρωποι παίρνουν τρομερά στα σοβαρά τον εαυτό τους. Ιδιαίτερα στη χώρα μας, στον υπέρμετρο βαθμό. Ο Bill Gates, o Barack Obama, δε θά΄χαν κανένα πρόβλημα να εμφανιστούν δίπλα στις κούκλες των Muppets και να συνομιλήσουν μαζί τους. Ένα δικό μας ασήμαντο πρόσωπο θα είχε. Νιώθουν ότι χάνουν την υπόληψή τους... Και τους λείπει παντελώς και το χιούμορ.
Δε θα ξεχάσω ποτέ πόσο θορυβημένος ήταν ο Κος Αρσένης, πρώην Υπερ-υπουργός Εθνικής Οικονομίας, ο "Τσάρος" όπως τον ονομάζανε, όταν αναγκάστηκε να μιλήσει, εκτός από τους τρεις δημοσιογράφους που συμμετείχαν σ΄ένα οικονομικό πρόγραμμα, και με μιά κούκλα που έπαιζα, ένα Φώντα Λαδοπρακόπουλο Νο 2 που είχε μιά μικρή πορεία.
Το μαύρο μπαλόνι
Ο καιρός μπορεί να προβλεφθεί μέχρι ένα σημείο. Δεν ήταν παράξενο που κάποια φορά έκανε τελείως αντίθετο καιρό απ΄αυτόν που πρόβλεπε το δελτίο της ΕΜΥ.
Αποφάσισα να το εκμεταλλευτώ. Παρακάλεσα το Χρήστο Δημόπουλο του ΟΥΡΑΝΙΟΥ ΤΟΞΟΥ να παρουσιαστεί και να πει ότι ο Φώντας Λαδοπρακόπουλος ντρεπόταν τρομερά γιά τη λανθασμένη πρόβλεψη και δε τολμούσε να εμφανιστεί. Έτζι, εκείνη τη μέρα υπήρχε στη θέση μου ένα μαύρο μπαλόνι φουσκωμένο με ήλιον που ταλαντεύονταν και μιά πινακιδούλα που έγραφε "ΛΥΠΑΜΑΙ ΠΟΛΥ..."
Subscribe to:
Posts (Atom)